Πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η εξέγερη των Αναρχικών

1. Άμεση κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Δεν νοείται Άσυλο σε ένα ελεύθερο καθεστώς όπου η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι επιτρεπτη παντού. Με την κατάργηση του Ασύλου θα χάσουν οι Αναρχικοί την φωλιά όπου μπορούν να κρύβονται όταν τα πράγματα για αυτούς γίνονται ζόρικα
2. Κατά περίπτωση χρησιμοποίηση δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού για την φύλαξη κτιρίων. Έτσι η Αστυνομία θα μπορεί να αφοσιωθεί στην καταδίωξη των Αναρχικών, και όχι μόνο στο στατικό αμυντικό αγώνα.
3. Μετατροπή του νομικού καθεστώτος ώστε να επιτρέπεται η χρήση θανάσιμης βίας από τους ιδιοκτήτες εναντίον όσων εισβάλλουν/καταστρέφουν την περιουσία τους.
4. Οι Αστυνομικές δυνάμεις πρέπει να μπορούν να κάνουν χρήση πυρών, μετά από προειδοποίηση, εναντίων ατόμων που στασιάζουν πετώντας, πέτρες και μολότωφ
5. Εγκατάσταση καμερών σε επιλεγμένα σημεία για συντονισμό των αστυνομικών ενεργειών σε περιόδους κρίσης και για τη δημοσίευση φωτογραφιών εγκληματιών στο Διαδίκτυο και στα ΜΜΕ.
   

Η ανάγκη πολιτειακής μεταρρυθμίσεως

Κατά την γνώμη μου είναι απαραίτητη η πολιτειακή μεταρρύθμιση ώστε να αμβλυνθούν οι ατέλειες του σημερινού πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος.

1. Η εκλογή των βουλευτών πρέπει να γίνεται σε 300 μονοεδρικές περιφέρειες με σχετική πλειοψηφία. Κάθε πολίτης θα μπορεί να εκλεγεί στην περιφέρεια του, δίχως να χρειάζεται να φροντίζει να είναι αρεστός σε κάποιο κοματικό μηχανισμό που θα τον τοποθετήσει υποψήφιο ή να πρέπει να ενταχθεί σε κάποιο κόμμα το οποίο θα συγκεντρώσει αρκετούς ψήφους ανά την επικράτεια για να εκλέξει βουλευτές.
2. Πρέπει να επανέλθει η μοναρχία. Ο Βασιλεύς συμβολίζει την ενότητα του έθνους και είναι υπεράνω κομμάτων. Εν αντιθέσει με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας η εκλογή του δεν είναι αποτέλεσμα παζαριών ανάμεσα στα κόμματα

Η συμφωνία με τους Κινέζους για τον ΟΛΠ

Συγχαίρω την Κυβέρνηση για την συμφωνία με τους Κινέζους για το Λιμάνι του Πειραιά. Αυτό που χρειάζεται η Ελλάς είναι εταιρείες με τεχνογνωσία και οικονομική επιφάνεια να κάνουν επενδύσεις στη χώρα. Όντας οπαδός του εθνικού καπιταλισμού, διαφωνώ ριζικά με την ιδέα πως το κράτος θα πρέπει να έχει ρόλο παραγωγού ή διαχειριστή επιχειρήσεων στην οικονομία. Αντιθέτως πρέπει να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο για την προάσπιση των συμφερόντων του Έθνους και των Ελλήνων πολιτών. Δεν καταλαβαίνω πιο Εθνικό συμφέρον εξυπηρετείται καλύτερα από μια κακομοιρίστικη κρατική διαχείριση του λιμανιού όπως συνέβη μέχρι σήμερα. Εθνικό δεν σημαίνει το να υποστηρίζεις το χειρότερο δικό σου από το καλύτερο ξένο, αλλά σημαίνει το να υποστηρίζεις την πρόοδο και ευημερία του Έθνους.

Αφιέρωμα στον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β' και τη Βασίλισσα Άννα-Μαρία

Οι Γάμοι του Βασιλέως:



Συνέντευξη του Βασιλέως (στην Αγγλικήν):





Αφιέρωμα στη Βασίλισσα Άννα-Μαρία:

Aφιέρωμα στην Βασίλισσα Φρειδερίκη

Ένα πολύ καλό αφιέρωμα στην Βασίλισσα Φρειδερίκη:



Αφιέρωμα στον Βασιλέα Παύλο και τη Βασίλισσα Φρειδερίκη:

Η φιέστα του Πολυτεχνείου

Αύριο είναι η ετήσια φιέστα του Πολυτεχνείου. Θα ακούσουμε πάλι χαζομάρες για το πώς οι φοιτητές έριξαν τη Χούντα και έφεραν τη Δημοκρατία. Θα γίνει πάλι η πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία. Τα γνωστά.

Αυτό που δεν θα ακούσουμε είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των στασιαστών του Πολυτεχνείου ήταν ακροαριστεροί που δεν ήθελαν καθόλου τη δημοκρατία, αλλά τον κομμουνισμό σε μια από τις διάφορες εκφάνσεις του. Πώς στα χείλη τους η λέξη Δημοκρατία δεν συνταυτίζεται καθόλου με το πολίτευμα της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με σύστημα Ελεύθερης Οικονομίας, αλλά με τη "δημοκρατία" των κομμουνιστικών καθεστώτων. Μήπως το ΚΚΕ δεν μιλάει ακόμα για δημοκρατία χωρίς να έχει σταματήσει ούτε στιγμή να τιμά τον Λένιν, τον Στάλιν, και πολλούς άλλους "δημοκράτες".

Αυτό που δεν θα ακούσουμε είναι πως το κίνημα του Πολυτεχνείου δεν έριξε τη Χούντα, αλλά έριξε τον Παπαδόπουλο, αντικαθιστώντας τον με την πιο σκληρή χούντα του Ιωαννίδη, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το εθνικά επιζήμιο πραξικόπημα στην Κύπρο που ακολουθήθηκε από την Τουρκική εισβολή και διχοτόμηση του νησιού. Έχουμε να ευχαριστούμε το Πολυτεχνείο για την αποτυχία του σχεδίου μετάβασης σε Δημοκρατικό καθεστώς υπό τον Σπύρο Μαρκεζίνη.

Θα ακούσουμε ακόμα αύριο από διάφορους φοιτητοσυνδικαλιστές πως οι δικοί τους "αγώνες" είναι συνέχεια των αγώνων του Πολυτεχνείου. Μα και ο πιο χαζός Έλληνας έχει καταλάβει πως οι σημερινοί "αγωνιστές" είναι καλοπερασάκηδες που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.

Αποτελούν ένα κακέκτυπο της γενιάς του Πολυτεχνείου, που μπορεί βέβαια να ήταν επιζήμια, αλλά τουλάχιστον είχε ένα κάποιο όραμα για το Μέλλον, και κάποια ποιότητα λόγου. Ενώ αυτοί οι σημερινοί νομίζουν πως αν αφήσουν μούσια (για τους άντρες) ή μείνουν αμακιγιάριστες (για τις γυναίκες), πουν δυο τρεις χαζομάρες για "δικαιώματα", "αγώνες", "κίνημα", "κεκτημένα", "πρόοδο", "αντιδραστικό κατεστημένο", κτλ. έγιναν αυτομάτως και Τσε Γκεβάρα.

Πού θα βρεθεί όμως κάποιος σύγχρονος Έλλην πολιτικός να πει "ες Άδου" σ' αυτούς τους διάφορους αναρχοκομμουνιστές; Αν το αποτολμήσει θα τον πουν φιλοχουντικό, αντιδραστικό, ακροδεξιό και δεν συμμαζεύεται.

Αντί να τιμούμε τα παληκάρια του Ελληνικού Στρατού που έχυσαν το αίμα τους στο Γράμμο και στο Βίτσι για να έχουμε πράγματι Δημοκρατία και όχι Κομμουνισμό, τιμούμε το "Πολυτεχνείο".

Όχι εγώ.

Η Μεγάλη Αντιστροφή

Μια από τις διαπιστώσεις του Γάλλου traditionalist φιλοσόφου Ρενέ Γκενόν (René Guénon, 1886-1951) ήταν αυτή της αντιστροφής (inversion) στον σύγχρονο κόσμο που έχει αποκοπεί από την Παράδοση. Η αντιστροφή, όπως δηλώνει το όνομα της, αφορά την απαξίωση των παραδοσιακών σταθερών του Ανθρώπου της Παράδοσης, και την υιοθέτηση των αντιθέτων τους.

Για παράδειγμα, ο παραδοσιακός άνθρωπος ένιωθε περήφανος για την συμμετοχή του σε ένα Έθνος και μιας Πατρίδας. Ο σύγχρονος άνθρωπος νιώθει ενοχές όταν μιλάει πολύ για Έθνος ή Πατρίδα, και κατηγορείται μάλιστα ως Εθνικιστής ή υπερπατριώτης.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος είχε ως αξίες την Οικογένεια, και θεωρούσε ως αρετή μια γυναίκα να είναι παρθένα την ημέρα του γάμου της. Μια τέτοια γυναίκα θεωρείται σήμερα περίεργη, σεμνότυφη, πιθανώς προβληματική ή "περίεργων" θρησκευτικών αντιλήψεων.

Ο παραδοασιακός άνθρωπος πίστευε στο Θεό και συμμετείχε στην ζωή της Εκκλησίας και της Ενορίας. Ένας άνθρωπος που μιλάει για το Θεό και βρίσκεται κοντά στην Εκκλησία κατηγορείται ότι χάνει το χρόνο του ή ότι είναι παράλογος ή παρωχημένος.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος μισούσε τον τζόγο και τα τυχερά παιχνίδια, θεωρώντας τα ως ηθικά επιζήμια. Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί διασκέδαση το να παίζει Στοίχημα ή να πηγαίνει στο Καζίνο ή να στοιχηματίζει στο Χρηματιστήριο επιδιώκοντας τον εύκολο πλουτισμό.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος σεβόταν τον Βασιλιά, τους Βουλευτές, τους Υπουργούς, τους Καθηγητές, τους Επίσκοπους, τους Αξιωματικούς, τους Δασκάλους. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν σέβεται κανένα, αλλά θεωρεί πως όλοι είμαστε το ίδιο, και ίσα ίσα όσοι ξεχωρίζουν από τον Μέσο Όρο ίσως να είναι διεφθαρμένοι ή ανήθικοι.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος θεωρούσε επαίσχυντους τους ομοφυλόφιλους που δημόσια εξέφραζαν την προτίμηση τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος θεωρείται σήμερα κακός, καταπιεστικός, μη έχοντας ανοχή για τις "διαφορετικές" σεξουαλικές προτιμήσεις.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος θεωρούσε πως η αλλαγή της εμφάνισης με πολλά στολίδια, καλλυντικά, βαφές, κτλ. ήταν επαίσχυντη και σημάδι κακού χαρακτήρα. Ο σύγχρονος άνθρωπος επιδιώκει το στολισμό του και την επιτηδευμένη εμφάνιση, μη διστάζοντας καν να χειρουργηθεί για να γίνει πιο "ωραίος".

Ο παραδοσιακός άνθρωπος εξήρε την αρετή της αποταμίευσης, της κατανάλωσης με μέτρο, και της απλοχεριάς προς συγγενείς και φίλους. Ο σύγχρονος άνθρωπος επιθυμεί τον επιδεικτικό πλουτισμό, την επίδειξη του πλούτου, την απόκτηση όλο και πιο ακριβών πραγμάτων, θεωρώντας ως πιο καλό αυτόν που μπορεί να ξοδεύει περισσότερα, και όχι αυτόν που μπορεί να είναι ικανοποιημένος με λιγότερα.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος ήταν έτοιμος να γίνει στρατιώτης για την πατρίδα, και ακόμα και να πολεμήσει με ενθουσιασμό και αυταπάρνηση γι' αυτήν. Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί τη στρατιωτική θητεία αγγαρεία, και τρομάζει στην ιδέα ενός πολέμου, ακόμα και ενός δίκαιου αμυντικού πολέμου.

Ο παραδοσιακός άνθρωπος θεωρούσε απαραίτητη την απελευθέρωση των υπό κατάληψη εθνικών εδαφών. Ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται αγόγγυστα τον αποικισμό της ίδιας του της πατρίδας από ξένους.

Υπάρχουν τόσα πολλά παραδείγματα των διαφορών που έχουν επέλθει ανάμεσα στον άνθρωπο της Παράδοσης, και τον σημερινό άνθρωπο, που δεν μπορούν εύκολα να απαριθμηθούν. Το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη της μεγάλης Αντιστροφής, και να αναρωτηθούμε αν μια τόσο δραστική μετατροπή των αξιών αιώνων και χιλιετιών υποδηλώνει την πρόοδο της ανθρωπότητας ή της σήψη του σημερινού πολιτισμού της.